ఓం సాయిరాం.

     కోట్లాదిమంది  ఆరాధ్య దైవం సాయిబాబా. ఆయన నిష్ర్కమణం చాలా బాధాకరం. ఆయన దేవుడా... దైవ స్వరూపమా... ఆయన మంత్రాలతో అందరిని ఆకట్టుకుంటారా... ఏమో ఇవేమీ నాకు తెలీవు.కానీ, ఆయన సామాన్య మనిషి మాత్రం కాదు. మనుషుల్లో గొప్పవాడు. మానవ సేవే మాధవ సేవ అని మనసా వాచా  కర్మనా నమ్మిన వ్యక్తిగా నేను భావిస్తాను. ఆయన ప్రభోదించిన సూక్తులు... ఆచరించిన జీవనశైలి, సమాజానికి చేసిన సేవ అద్భుతం.

    కష్టాల్లో ఉన్న వాడిని ఆదుకునే వాడే దేవుడైతే... అనారోగ్యంతో క్షీణిస్తున్నప్పుడు ఆపన్న హస్తం ఇచ్చేవాడే భగవంతుడైతే... పైసా కూడా ఇచ్చుకోలేని నిరుపేదలకు ఉచితంగా సరస్వతీ కటాక్షాన్ని అందించేవాడే దైవాంశసంభూతుడైతే... కచ్చితంగా సాయిబాబా భగవంతుడే. ఆయన చేసిన ప్రజా సంక్షేమ కార్యక్రమాలు గానీ, రాయలసీమ వాసుల దాహార్తిని తీర్చడానికి ఆయన చేసిన భగీరథ ప్రయత్నం గానీ అజరామరం.

               తన జీవితాంతం ప్రేమ, శాంతి, ధర్మం, సత్యం, అహింసను పంచుతూ వాటిని సమాజంలో పెంచేందుకు బాబా చేసిన కృషి అందరికీ... ఇప్పటికీ ఎప్పటికీ ఆచరణీయం. ఆయన జన్మించిన కాలంలో నేను పుట్టడం అదృష్టంగా భావిస్తున్నాను. ఆయన మరణం ప్రస్తుత సమాజానికి తీరని లోటు.

మేరా మీడియా మహాన్.

     ఈ మధ్య ఎవరి నోట విన్నా మీడియా అంటే కేవలం నెగిటివ్ వార్తలకే పరిమితం అయిపోయిందండి. డబ్బులు తీసుకుని వార్తలు రాస్తారండి. మేం పత్రికల్ని, టీవీ న్యూస్ ను చూడటం మానేసి చాలారోజులు అయిందండి. ఎక్కడికి వెళ్లిన సాధారణంగా వినిపించే మాటలు. అదే ఆడవారైతే ఆ పాడు న్యూస్ చానెల్స్ గురించి ఎందుకు అడుగుతారులెండీ, పొద్దున్న లేచింది మొదలు పడుకునే వరకూ ఆక్కడ వాళ్లు చచ్చారు. ఇక్కడ ఈ అమ్మయిపై యాసిడ్ పోశారు. అనే వార్తలేగా... ఇంకేం చూపిస్తారు ఆ చానెల్స్ వాళ్లు. అందుకే మీడియా అంటేనే విరక్తి కలుగుతోంది అమ్మా. ఇది సగటు మనిషి మీడియాపై ఏర్పరచుకున్న అభిప్రాయం. ఇలాంటి మాటలు ఎప్పుడు విన్నా ఓ మిడియా ప్రతినిధిగా చాలా బాధ కలిగేది. కానీ ఏం చేయలేని పరిస్థితి.  నిప్పులేనిదే పొగరాదన్నట్లు... కొంత వరకూ మీడియా తీరు మారడం వల్లే ప్రజల్లో చులకన భావం ఏర్పడింది. 

    కానీ ఇలాంటి మాటలు విన్నప్పుడల్లా నాలో నేనే అనుకునేవాడిని ఏదో ఒక రోజు మీడియా తన విశ్వరూపం చూపిస్తుంది. ఎవరూ ఊహించని విధంగా సరికొత్త సంచలనానికి కేంద్ర బిందువుగా మారుతుందని.అదే జరిగింది. భారతదేశంలో పేరుకుపోతోన్న అవినీతిని అంతమొందించాలంటూ సమర శంఖం పూరించిన అన్నా హజారేకు మీడియా ఎవరూ ఊహించని రీతిలో మద్దతు తెలిపింది. అన్నా హజారే స్ఫూర్తిని ఆసేతు హిమాచలం వరకూ వినిపించేలా చేసింది.నిన్న మొన్నటి వరకూ చాలా మందికి తెలియని అన్నా హజారే ఇప్పుడు ఓ రోల్ మోడల్ గా మారిపోయారు. అవినీతిని అంతమొందించేందుకు ప్రతి ఒక్క భారతీయుడు కథం తొక్కుతున్నాడు. ఎన్నో ఏళ్లుగా తమ తమ గుండెల్లో దాచుకున్న ఆవేదనను ఆచరణలో చూపిస్తున్నారు.   ఎవరూ  ఊహించని విధంగా దేశంలో అణువణువూ అవినీతి రహిత భారత్ కావాలని నినదిస్తుంది. ఇందుకోసం ఎంతటి త్యాగాలకైనా సిద్ధం అని తెగేసి చెబుతున్నారు. ఈ సరికొత్త మార్పు మంచిదే. 

ఈ ఊపుకి కారణం ఒకే ఒక్కడు అతడే అన్నా హజారే. కానీ, తన స్పూర్తికి వేయి ఏనుగుల బలాన్ని అందించింది మాత్రం కచ్చితంగా మీడియానే. ఓ వైపు పత్రికలు, మరోవైపు ఎలక్ట్రానిక్ మీడియా హజారే చేపట్టిన దీక్షను ఓ ఉద్యమంలా భావిచింది. మరో స్వాతంత్య్ర సంగ్రామంగా తీర్చిదిద్దింది. ఫలితం మారుమూల పల్లెల్లోనూ ఇప్పుడు అన్నా హజారే మాటే వినిపిస్తుంది. నిన్నటి వరకూ మొగలిరేకులు సీరియల్ గురించి మాత్రమే మాట్లాడుకునే ఆడాళ్లు అన్నా హజారే ఎవరూ...అతని దీక్ష ఫలిస్తుందా అని వాకబు చేస్తున్నారు. దటీజ్ పవర్ ఆఫ్ మీడియా  .

ఒక్క అడుగు వేయి మైళ్ల ప్రయాణాన్ని పూర్తి చేస్తుంది. ఒక్క చినుకుగా ప్రారంభమైన వర్షం.. వానగానూ, కొన్ని సందర్భాల్లో జడివానగానూ మారుతుంది. ఒక్క చిన్న ప్రయత్నం సరికొత్త మార్పుకు శ్రీకారం చుడుతుంది. 

భారత్ దేశాన్ని ఓ సూపర్ వపవర్ గా చూడాలనుకుంటోన్న చాలా మంది ఆశల్ని నేరవేచ్చడంలో మీడియాది కీలక పాత్ర. ఇప్పటి వరకూ ఎన్ని జరిగినా ఎలా జరిగినా, అవినీతిపై జరుగుతోన్న ఈ పోరులో భాగమైన మీడియాకి జై కొట్టాల్సిందే.ఎందుకంటే ఇరవై ఎనిమిదేళ్ల తర్వాత క్రికెట్ వరల్డ్  కప్ సాధించిన క్రికెట్ జట్టు సంబరాలను కూడా పక్కన పెట్టేలా చేసిన మీడియా నిజంగా గ్రేట్డ్ కాదని అనగలమా.  అందుకే ఓ మీడియా ప్రతినిధిగా  గర్వంగా బుతున్నాను మేరా మీడియా మహాన్ అని. ఇదే స్ఫూర్తితో మరిన్ని చారిత్రాత్మక సంఘటనల్లో  మీడియా కీలక పాత్ర పోషించాలని, ప్రతి ఒక్కరూ మీడియా గ్రేట్ అని నినదించే రోజు రావాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాను. 

కింకర్తవ్యం...

      ఏడు పదుల స్వతంత్ర్య భారతావనిలో లెక్కకందని అవినీతి స్కాములు. హవాలా, బోఫోర్స్, హర్షద్ మెహతా స్కామ్, స్టాంపుల కుంభకోణం, పశుదానా కుంభకోణం, టూ జీ స్పెక్ట్రమ్ కుంభకోణం... ఇలా ఎన్నని భరించాలి. ఇంకెన్నింటిని చూడాలి. ఒక్కొక్క స్కాము లెక్కకందని వేల కోట్ల రూపాయలు. దోచుకున్న వాడు దర్జాగా రాజులా తిరగే రాజ్యం మన దేశమంటే అతిశయోక్తి కాదేమో. ఒక్క సారి ఈ స్కాములేవీ జరగకుండా ఉంటే... ఆ డబ్బంతా సమాజాభివృద్ధి కార్యక్రమాలకు కర్చుబెడితే... గడచిన ఏడు దశాబ్దాల్లో ఇండియా అమెరికానే శాశించే స్థాయికి వెళ్లేది. సిగ్గుమాలిన రాజకీయ నాయకుల దౌర్జన్యాలకు, దాష్టికాలకు భారతావని ప్రతిసారి భంగపడుతునే ఉంది. 

                     స్వేచ్చా ఊపిరిలున్న సశ్యశ్యామల భరతమాతను బజారుకీడుస్తున్న రాజకీయ రాబందుల భరతం పట్టాలి. తెల్లారిందా...తిన్నామా... సొల్లు కొట్టామా... పడుకున్నామా... ఇదే జీవితాన్ని ఇంకెన్నాళ్లు గడపుదాం. ఎవరో వస్తారని ఏదో చేస్తారని ఎన్నాళ్లు ఎదురుచూద్దాం. ఇంకెన్నాళ్లు అవినీతి ప్రభుత్వాల నీలినీడల్లో బతుకుదాం.ఇంకెన్నాళ్లు చేవ చచ్చిన వాళ్లుగా జీవిద్దాం.

    విజ్ఞతగల ప్రతి ఒక్కరూ స్పందించాల్సిన తరుణం రానే వచ్చింది.         జన్ లోక్్పాల్ బిల్లుకోసం పాటుపడుతోన్న ప్రముఖ సంఘ సంస్కర్త అన్నాహజారే దీక్షకు మద్దతు తెలుపుదాం. చేయి చేయి కలుపుదాం. చరిత్రను తిరగరాద్దాం. భారతీయులుగా భరతమాత బంగరు భవితవ్యానికి పునాదులు వేద్దాం. 

జై జై నాయకా...

                                జై జై నాయకా...

     నాయకుడంటే ఎవరు. ఎలా ఉంటాడు. ఎలాంటి లక్షణాలు ఉంటే నాయకుడౌతాడు. కేవలం శక్తి ఉంటే చాలా. నమ్ముకున్న వాళ్లకి న్యాయం చేసేలా ఉండాలా...కలసి కట్టుగా అందరినీ విజయ తీరాలకు చేర్చేవాడై ఉండాలా...అసలు ఇలాంటి ఆన్ని లక్షణాలు ఒకే వ్యక్తిలో ఉంటాయా....వీటన్నింటికి సమాధానం ఒక్కటే...ఒక్కడే... అతడే ఇండియన్ క్రికెట్ కెప్టెస్ట్ మహేంద్ర సింగ్ ధోని. 

    కోట్లాది మంది ఆశ. శ్వాస. క్రికెట్ వరల్డ్ కప్ సమరంలో భారత్ విశ్వవిజేతగా చూడాలన్నదే జీవితాశయంగా మారిన ఎందరో అభిమానుల ఆకాంక్ష. ఇవన్నీ నెరవేరిన అద్భుత క్షణం. ఈ క్షణాన్ని వర్ణించడం అసాధ్యం. ఆ ఆనంద క్షణాల్ని ఆస్వాదించడం మాత్రమే మన ముందున్న తరుణం. హోరా హోరీగా సాగిన టోర్నీ మ్యాచ్ లు. ప్రతి మ్యాచ్ ఓ ఫైనల్ గా మారిన విషమ పరిస్థితి.ఎటు చూసినా నరాలు తెగే ఉత్కంఠ. స్డేడియంలో కిక్కిరిసిన అభిమానుల కోలాహలం ఓ వైపు... లెక్కకందని యావత్ ప్రపంచ క్రికెట్ అభిమానుల ఆకాంక్ష మరోవైపు.... వీటన్నింటిని నిలబెట్టాలన్న ఒత్తిడి మరోవైపు...ఇలాంటి విషమ పరిస్థితుల్లో ఎలాంటి తడబాటు లేకుండా జట్టును విజయ లక్ష్యాన్ని చేర్చడం మామూలు విషయం కాదు. విజయం సాధించిన తర్వాత ప్రతి ఒక్కరూ ప్రశంసిస్తారు. అదే...తిరగబడితే ఆ తీరే వేరుగా ఉంటుంది. వీటన్నింటినీ లెక్క చేయకుండా చిరకాల కలను సాకారం చేసింది మన ఇండియన్ టీమ్.  

               ఎంతో నైపుణ్యం గల మంచి ఆటగాళ్లతో కూడిన టీమ్ ను చక్కగా ఉపయోగించుకోవడంలో ధోని వంద శాతం సక్సెస్ అయ్యాడు. క్లిష్ట పరిస్తిత్తుల్లో ఎత్తులపై ఎత్తులు వేసి తానేంటో నిరూపించాడు. టీం కూర్పులో తనదైన మార్కు కనిపించేలా చేశాడు. విమర్శకుల నోళ్లను తనదైన శైలిలో మూయించాడు. కుర్రాల్లోలో ఉండే ఫైర్ ను ఫీల్డ్ లో పండించడంలో విజయం సాధించాడు. అతిరథ మహారథుడైన సచిన్్తో సైతం సెహభాష్ అనిపించుకున్నాడు. సచిన్ చిరకాల కోరికను వందకోట్ల మంది అభిమానుల సాక్షిగా నెరవేర్చాడు.   

    అంతేకాదు టోర్నీ మొత్తంలో ఫెయిల్  అయినా డూ ఆర్ డై ఫైనల్ మ్యాచ్ లో తనేంటో నిరూపించాడు. కీపర్ గా, కెప్టెన్ గా విధుల్ని నిర్వరిస్తునే...ప్రత్యర్ధుల్నినిలువరించే ప్రణాళికలు రచించడం మామూలు విషయం కాదు.విపరీతమైన ఒత్తిడిలోనూ నిశ్ఛలంగా... మిస్టర్ కూల్ వ్యక్తిత్వంతో భారత్ ను విజయ పథంలో నడిపిన ధీరోధాత్తుడు ధోని.

                పనికిమాలిన బేషజాలతో తన్నుకు చస్తోన్న ఎంతోమంది రాజకీయ పార్టీల అధ్యక్షులకు , రాజకీయ నాయుకులకు, చిన్న చిన్న విజయాలకు విర్రవీగే ప్రభుద్దులకు  ధోనీ నడత ఓ దిక్సూచి. యూత్ కు నిజంగా ఓ పెద్ద ఇన్సిపిరేషన్. మరోసారి టీం ఇండియాకు కంగ్రాట్స్  చెబుతూ..... జయహో....    

అందమైన అనుభవం.

       

అందమైన జీవితాన్ని ఆహ్లాదంగా గడపడమే జీవితానికి నిజమైన సార్థకత. ఎటుచూసినా పచ్చికబైళ్లు, చల్లని ప్రశాంతమైన గాలి, కొబ్బరాకుల మధ్యనుంచి దోబూచులాడుతూ వెన్నెల కాంతుల్ని అందించే చందమామ. లోగిడిలో అందరి మధ్యలో పెద్ద గిన్నెలో వేడి వేడి అన్నాన్ని ఎంచక్కా పెద్ద పెద్ద ముద్దలుగా కలిపి ఒక్కొక్కరికి అందిస్తున్న అమ్మ, ఆవురావురు మంటూ లొట్టలేసుకుని తినే పిల్లలు...వారి అల్లరి... ఆ ఆనందం. మాటలకందనిది. ఇవేం పెద్ద పెద్ద కోరికలూ కావు, అసాధ్యమైన పనులూ కావు. ఒకప్పటి మన పెద్దోళ్లు ఎంచక్కా అనుభవించిన నిత్య కృత్యాలే. కాలంతో పాటే మనం...మన అలవాట్లు మారిపోవడంతో ఇవి ఓ అందమైన కలలుగానే మిగిలిపోతున్నాయి. కనీసం ఇలాంటి అపురూపమైన అనుభూతుల్ని అందించేవి చక్కని పుస్తకాలే. ఇదే కోవలో ఈ మధ్య నేను చదివిన మంచి పుస్తకం మతాబులు. 

                   మతాబులు పుస్తక రచయిత పాత్రికేయ మిత్రుడు.... ఆప్యాయంగా అన్నా అనిపిలుచుకునే కొవ్వలి రామకృష్ణ పరమహంస. మతాబులు, మొక్కుబడి, ఉయ్యాలబల్ల, అక్షింతలు, కల్లోల కాశ్మీరంలో కోయిల మళ్లీ కూసింది, కొంగుముడి, పిన్నీసు, రంగిచూపు, కనువిప్పు, మా కాలంలో అయితే, ఆ జ్ఞాపకాలే మధురాతి మధురం, శ్మశాన వైరాగ్యం. ఇలా పన్నెండు కథలు మతాబులు పుస్తకంలో చక్కగా ఒదిగిపోయాయి. అచ్చమైన తెలుగులో స్వచ్ఛమైన తెలుగుదనాన్ని నింపుతూ కథల్ని చక్కాగా రాశారు రచయిత. 

   ఉరుకుల పరుగుల జీవితంలో స్వచ్ఛమైన, ఆరోగ్యకరమైన ఆనందాల్ని పొందలేని వారి సంఖ్య పెరుగుతుందనే చెప్పాలి.కారణాలేవైనా కావొచ్చు. ఇలాంటి వారికి ఓ దివ్యఔషదం ఇలాంటి పుస్తకాలే. ఉయ్యాలబల్ల కథలో చిన్ననాటి అనుభవాల్ని గుర్తు చేసుకునే ఓ వ్యక్తి...ప్రకృతితో పాటు తన బాల్యస్మృతుల్ని గుర్తుకుతెచ్చుకోవడాన్ని ఎంతో ఆర్ధ్రతతో రాశారు. చదవుతున్న ప్రతి ఒక్కరికి తమ తమ బాల్యస్మృతుల్ని జ్ఞప్తికి వచ్చేలా రచన చేశారు. ఇక పిన్నీసు అనే కథలో జీవితంలో విజయం సాధించిన ఓ వ్యక్తి తన విజయ పథంలో ఓ చిన్న వ్యక్తి చేసిన పిన్నీసు సాయం ఆ తర్వాత ఆ సంఘటన ఆయనలో తెచ్చిన పెనుమార్పులు నాలో ఆసక్తిని పెంపొందించింది. అంతేకాదు, చిన్న చిన్న విషయాలు, సంఘటనలు ఎంత ప్రాధాన్యతను సంపాదించుకుంటాయో తెలిసేలా ఈ కథ ఉంది. మొత్తం అన్ని కథలు నాలో సరికొత్త అనుభూతిని నింపాయి.     

              ఏదో సాధించాలని...గొప్పవాళ్లని కలవాలని... వాళ్లను ఆదర్శంగా తీసుకోవాలని ప్రతి ఒక్కరూ అనుకుంటారు. అందులో నేను కూడా ఒకడిని.అయితే మన చుట్టూ ఉండే ప్రతి ఒక్కరిలో ఎంతోకొంత ప్రత్యేకత...తెలుసుకునే మంచి విషయం ఉంటుందని మాత్రం గుర్తించం. ప్రతి రోజు ఏదో ఒక సందర్భంలో మతాబులు పుస్తక రచయిత పరమహంస అన్నను కలుస్తుంటాను. అయితే తనలో ఇంత మంచి రచయిత ఉన్నాడని ఆలస్యంగా తెలుసుకున్నాను. పేరుకు తగ్గట్టుగానే ఈ మతాబులు చిదివిన ప్రతిఒక్కరిలో ఉత్తేజాన్ని.... ఉత్సాహాన్ని అందిస్తాయి. 

మనల్ని మనం కాపాడుకుందాం.

                                        

    విశ్వంలో ఎన్నో వింతలు మరెన్నో ఆసక్తిని కలిగించే అరుదైన సంఘటనలు. ఎన్నున్నా... అన్నింటిలోనూ అద్భుతమైంది మాత్రం భూమే. విశ్వాంతరాళంలో మరే ఇతర గ్రహాలకు లేని అరుదైన విశేషాలు భూమికి మాత్రమే సొంతం. ఓ సారి మనం నివశిస్తున్న భూమిని  పరిశీలిస్తే మరెక్కడా తారసపడని అపురూప జీవకోటి ఇక్కడే కనిపిస్తుంది. సుందర రమణీయ లోయలతో...పసు పక్ష్యాదులు, జీవ నదులు, కొండలు, కోనలు...వాగులు,వంకలు. సహజ సిద్ధమైన నీరు,స్వచ్ఛమైన గాలి, అహ్లాద పరచే ప్రశాంత వాతావరణం. ఇలా ఒకటా రెండా చెప్పుకుంటూ పోతుంటే.... ఎన్నో అద్భుతాలు... అశ్చర్యాల సంగమం మన భూ గ్రహం.  ఎంతమంది ఎన్నిసార్లు కొత్త విషయాలు కనుగొంటున్నా, ఇప్పటికీ. ఎప్పటికీ ఓ అద్భుతంగా ఉండే విశష్టత మనం నివశిస్తున్న మన భూమాతదే.

     పంచభూతాల్లో భాగమై సమస్త జీవరాశికి ఆవాశంగా  మారిన ఈ భూమికి కోపం వస్తే...ఎలా ఉంటుంది. ఒక్క క్షణంలో కకావికలం చేస్తుంది. ఏదో సాధించాం. ఎంతో అభివృద్ధి చెందాం. అని విర్రవీగుతున్న మానవాళికి ఒకే ఒక్క ప్రళయంతో  ఓ సవాల్ విసిరింది. భూకంపంతో పాటు సునామీగా వచ్చి టెక్నాలజీలో కొత్త పుంతల్ని తొక్కుతూ ప్రపంచాన్ని సాసిస్తున్న జపాన్ ను అతలాకుతలం చేసింది. ఇంతవరకూ ఎంత ఆస్తి, ప్రాణ నష్టం సంభవించిందో లెక్క కట్టలేనంత విషాదాన్ని మిగిల్చింది. నిన్నటి వరకూ ప్రపంచాన్ని జయించామని, టెక్నాలజీలో సూపర్ పవర్్గా నిలిచామని ఎగిరిగంతేసిన జపాన్ వాసుల్ని ఆపన్న హస్తాల కోసం ప్రపంచం ఎదుట నిలబెట్టింది. ఇది ప్రకృతి ప్రకోపాణికి ఓ చిన్న ఉదాహరణ మాత్రమే.

                               మనసుని ఆహ్లాద పరచాలన్నా, ఊహకందని ప్రళయాన్ని సృష్టించాలన్నా అది ప్రకృతికి మాత్రమే సాధ్యం. చేపలా ఈదడం నేర్చుకున్నాం. పక్షిలా ఆకాశ మార్గాన విహరించడం కనుకొగొన్నాం. అసాధారణంగా భావించిన అంతరిక్ష యానం చేశాం. కానీ, మనిషిలా బతకడం మరచిపోయాం.  మనకు జీవితంలో ఎప్పుడో....ఎక్కడో ఓ చిన్న సాయం చేశాడన్న వ్యక్తనే జీవితాంతం గుర్తుంచుకుంటాం. అవకాశం వస్తే రుణం తీర్చుకునే ప్రయత్నం చేస్తాం. అలాంటింది మన జీవిత ప్రధాయని, అను క్షణం అమ్మలా కాపడే భూమిని నిర్లక్ష్యం చేయడం తగునా. అభివృద్ది పేరిట భూమిని డొల్లగా మార్చేయడము మన తప్పిదం కాదా. జానెడు పొట్ట, కనురెప్ప మూసి తెరిచేలోపల పూర్తయ్యే మన జీవితం కోసం అపూరప సంపదను హారతి కాప్పూరంలా చేయడం పాపం కాదా. కనీసం ఇప్పటికైనా భూమిని   కాపాడుకునే ప్రయత్నం చేద్దాం. వీలైనంతలో ప్రకతిని పరిరక్షించే పనుల్ని చేపడదాం. కాదు, మనల్ని మనం కాపాడుకుందాం.

సిగ్గు పడాల...సంబరం చేయాలా...?

సిగ్గు పడాల...సంబరం చేయాలా...?

                వందల ఏళ్ళుగా సంపాదించుకున్న సాంస్కృతిక వైభవాన్ని ఒక్క సారిగా నెల కూల్చుకున్న చర్యని ఏమని వర్ణించాలి. ఎలా జీర్ణించుకోవాలి. మనకు ఎం కావాలి... ఎలా సాధించుకోవాలి. మిలియన్ మార్చ్ సందర్భంగా ట్యాంక్ బ్యాండ్లో విగ్రహాలను ద్వంసం చేసిన ఘటన కేవలం మన రాష్ట్ర చరిత్రలోనే కాదు యావత్ భారత దేశంలో జరిగిన అనేక దుర్మార్గపు చర్యల్లో ఒకటిగా నిలిచిపోతుంది. ఆటవిక చేష్టలకు పరాకాష్ట. ఎటుపోతున్నాం. ఏమైపోతున్నాం. ఇదేనా మనం నేర్చుకున్న విజ్ఞానం. సంపాదించిన సాంస్కృతిక వైభవం.     

 మన అమ్మ పాలు తాగి రొమ్మునే కోసేసిన చందం. అన్నం తినే ఎ ఒక్కడు చేయలేని పాశవిక చర్య. ఎవరు ఎలా స్పందించినా, ఏవిధంగా కన్డిన్చినా, జరిగిన ఘోరాన్ని కప్పి పుచ్చలేరు. కేవలం బొమ్మల్ని కుల్చినందుకే అంత రోషం వచ్హిందా అని ప్రశ్నిస్తున్న చవక బారు నేతలు, మీడియా పెద్దల పై జాలేస్తుంది. కేవలం ఆ విగ్రహాలను బొమ్మలుగానే చూస్తున్న వాళ్ళ విజ్ఞత నిస్చేస్తుడ్ని చేస్తోంది.  

                        అన్నమయ్య,కృష్ణ దేవరాయులు, క్షేత్రయ్య, నన్నయ, ఇలా ఒకరేంటి ఎందరో మహానుభావులు మన తెలుగు భాషను, తెలుగు జాతి గౌరవాన్ని, గొప్పతనాన్ని విశ్వవ్యాప్తం చేసారు. వీళ్లా మన కుటిల కాంక్షలకు, చవక బారు రాజకీయ నీచ ప్రయోజనాలకు, బలికావాల్సింది. ఎంత దౌర్భాగ్య పరిస్థితుల్ని చూస్తూ, వాటిలో జీవిస్తున్నాం. ఓ సారి కళ్ళు మూసుకుని ఆలోచిస్తే మనసున్న...మనిషిగా పుట్టిన ప్రతి ఒక్కరు సిగ్గు పడక తప్పదు. మనిషిగా పుట్టిన ప్రతివాడు స్పందించాల్సిన దురదృష్ట సంఘటన.   

                          ఇవన్ని ఉద్యమంలో భాగమే అనే వాడు ఒకడు. మా జీవిత్లతో పోలిస్తే ఇదేన్తా అనేవాడు ఒకడు. ఆ బొమ్మల్లో మావాడు ఒక్కడు కూడా లేడురా, అంటాడు వేరొకడు. ఇలా ఆలోచించే వాళ్ళుపై జాలేస్తుంది. 

    కేవలం ఒక్క బాబ్రీ మసీదు కూలిచిన రోజుని ఇప్పటికీ, బ్లాక్ డే గా పాటిస్తున్న గొప్పతనం మన జాతిది. కుల మతాలకు అతీతంగా, భిన్నత్వంలో ఏకత్వంగా జీవిస్తున్న అరుదైన సమాజం మనది. ఇది ఎ ఒక్కరి వల్లో, ఒక్క ప్రాంతం వారి ప్రతిభాతోనో సాధించుకుంది కాదు. సమిష్టిగా సంపాదించుకున్న సాంస్కృతిక వైభవం. 

        ఇంకా ఇలాంటి పైశాచిక చర్యలు కట్టి పెట్టాలి. నిన్నటి ఘటన ఒక ప్రాంతం వాళ్ళ వైకరికి నిదర్సనం అనుకుని సర్ది చెప్పుకుందామా... ఇన్నేళ్ళు గడుస్తున్నా ఇంకా వాళ్ళు ఆటవికంగానే బతుకుతున్నారని అనుకుందామా.... ఏదేమైనా...

       ఆహా ఓ భారతావని ఎలాంటి భావిభారత పౌరిల్ని కన్నవ మ్మా, నీ భవిష్యతు ఊహించుకుంటే భయం వేస్తోంది.